Laatst geüpdatet op 20 juni 2026
Jezelf terugvinden na een burn-out en scheiding: hoe alles verliezen mij dichter bij mezelf bracht
“Durven worden wie je bent, heeft me alles opgeleverd”
“Juist omdat het leven kort is, moet je het even moeilijk durven laten zijn”
Griet Op de Beeck.
Zij is een van de succesvolste schrijvers van ons taalgebied. Haar boeken hebben mij vaak geïnspireerd.
Dit is haar nieuwste boek: Het wordt beter.
Soms brengt juist een periode van verlies je terug naar wie je werkelijk bent.
Dit is mijn persoonlijke verhaal over een burn-out, een scheiding, financiële zorgen en uiteindelijk: mezelf terugvinden.
Toen ik dacht dat ik alles onder controle had
Van buitenaf leek mijn leven perfect.
Ik had een man, twee jonge kinderen, een mooi huis met zwembad op een tropisch eiland. Mijn grootste wens was uitgekomen: ik had een gezin.
Natuurlijk was niet alles perfect. Er was heimwee, er waren spanningen en het leven was soms hectisch. Maar ik dacht dat ik gelukkig was.
Tot alles veranderde.
Als de zekerheden wegvallen
Veel mensen zijn bang om hun zekerheden te verliezen. We houden vast aan relaties, bezit en toekomstbeelden omdat ze ons een gevoel van veiligheid geven.
Maar wat gebeurt er als die zekerheden één voor één verdwijnen?
Bij ons gebeurde precies dat, toen de economische crisis uitbrak in 2009 en wij – net een paar jaar weer terug in Nederland – hier weer ons leven aan het opbouwen waren.
- Onze spaarpotjes verdampten.
- Een contract werd niet verlengd.
- Een eigen bedrijf bleek niet langer levensvatbaar.
Langzaam vulden schulden, schaamte en slapeloze nachten ons huis met spanning.
Toen ons huwelijk niet meer standhield
De voortdurende stress begon zijn tol te eisen.
Ruzies werden heftiger. De vermoeidheid werd groter. Het schuldgevoel richting de kinderen drukte zwaar.
En toen zat ik op een dinsdagmorgen aan de keukentafel, kijkend over de weilanden en ik dacht:
“Wat als daar een trein zou rijden?”
Ik schrok enorm van die gedachte.
Niet omdat ik dood wilde, maar omdat ik besefte dat ik niet meer verder kon op deze manier.
Mijn lichaam en geest waren op.
De diagnose was duidelijk: burn-out.
Mijn burn-out: toen ik gedwongen werd stil te staan
Ik dacht dat ik geen tijd had om uit te vallen.
Alles lag immers al in puin.
Dus probeerde ik door te gaan en vooral niets te laten merken.
Maar het niet meer kunnen slapen dwong mij uiteindelijk stil te staan. Achteraf zie ik dat als een harde, maar belangrijke levensles. Ik was deze vrouw en ik schrok daarvan. Hoezo had ik het zo ver laten komen?
De eerste weken na mijn burn-out
De eerste periode voelde als een waas.
Ik kreeg slaapmedicatie, maar liep overdag als een zombie door het huis. Ik voelde me zwak en had het idee dat ik alles had verpest.
Ik veroordeelde mezelf.
Ik voelde me een mislukkeling.
Maar ergens diep vanbinnen begon er ook iets te veranderen.
Wat wil ik eigenlijk zelf?
Langzaam drong het tot me door hoeveel ik had vastgehouden aan schijnzekerheden.
En nu ik die controle kwijt was, stond ik op een nulpunt.
Maar een nulpunt kan ook een nieuw begin zijn.
Voor het eerst in lange tijd had ik ruimte om mezelf af te vragen:
Wat wil ik eigenlijk?
Professionele hulp zoeken was een keerpunt
Ik besloot hulp te zoeken.
Mijn therapeut leerde mij dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk van iedereen om mij heen.
Een zin die ik nooit meer vergeet was:
“Het voelt misschien alsof je jezelf kwijt bent, maar dat is niet zo. Je bestaat uit verschillende lagen.”
Die woorden gaven hoop.
Hoogsensitiviteit leren accepteren
Tijdens de gesprekken kwam ook hoogsensitiviteit ter sprake.
Ineens vielen er puzzelstukjes op hun plaats.
Jarenlang had ik geprobeerd minder gevoelig te zijn. Ik dacht dat ik te ingewikkeld was en niet goed genoeg.
Voor het eerst durfde ik mijn gevoeligheid niet langer als een tekortkoming te zien, maar als een kracht.
Ik leerde beter voor mezelf te zorgen en mijn grenzen serieus te nemen.
Wandelen en schrijven hielpen mij herstellen van mijn burn-out
Mijn therapeut gaf mij twee eenvoudige opdrachten:
- Iedere dag wandelen.
- Iedere dag schrijven.
In het begin had ik last van vooroordelen over wandelen in je eentje. Ik dacht dat alleen depressieve mensen dat deden.
Maar inmiddels zijn mijn dagelijkse wandelingen onmisbaar geworden.
Eerst bleef ik dicht bij huis. Later ontdekte ik opnieuw het natuurgebied uit mijn jeugd. Daar liep ik een tijdje bijna dagelijks met de hond.
Soms in stilte.
Soms luisterend naar een podcast of muziek.
Daarnaast schreef ik elke dag in een dagboek. Mijn angsten, frustraties en kleine overwinningen kregen woorden. Dat bracht rust.
Persoonlijke ontwikkeling hielp mij mezelf terug te vinden
Langzaam begon ik de stukken van mezelf weer op te rapen.
Ik pakte opnieuw de boeken over persoonlijke ontwikkeling die jarenlang in de kast hadden gestaan.
Door zelfreflectie ontdekte ik iets belangrijks:
Ik had mijn huwelijk, status en financiële zekerheid gezien als de fundamenten van mijn leven.
Maar eigenlijk had ik mezelf daarin opgesloten.
Mijn eigen pad gaan volgen
Ik besloot dat ik niet langer wilde leven volgens verwachtingen van anderen.
Ik wilde ontdekken wie ik zelf was, durven worden wie ik ben, zoals Griet op de Beeck zo mooi had gezegd.
Ik volgde opleidingen en ging werken in de psychosociale hulpverlening. Werk dat bij mij paste en mij voldoening gaf.
De pijn van wat verloren ging is er nog steeds.
Maar die pijn verlamt me niet meer.
Mijn kinderen zijn daarin altijd mijn grootste krachtbron geweest.
Zij zien geen perfecte moeder.
Ze zien een moeder die heeft geleerd dat je altijd opnieuw kunt beginnen.
Jezelf terugvinden na een scheiding en burn-out
Ik ben ervan overtuigd dat we jarenlang – een leven lang zelfs – kunnen leven zonder werkelijk onszelf te zijn.
Ben jij ook vooral aan het pleasen en rekening aan het houden met anderen en weet je niet meer wat jij zelf wil of wie jij eigenlijk bent?
Of misschien voel je wel dat er iets moet veranderen, maar heb je geen idee hoe.
Dan wil ik je dit meegeven:
Je hoeft jezelf niet kwijt te zijn om jezelf terug te vinden.
Soms is juist het verliezen van wat je dácht nodig te hebben, de weg terug naar wie je werkelijk bent.
Tegenslag kan een onverwachte zegen zijn
Kwijtraken wat we denken nodig te hebben, kan uiteindelijk een cadeau blijken te zijn.
Niet omdat pijn mooi is.
Maar omdat moeilijke periodes ons kunnen leren om meer te vertrouwen, los te laten en te ontdekken wie we werkelijk zijn.
En misschien ontdek je dan, net als ik, dat je niet minder wordt wanneer je stopt met aan ieders verwachtingen te voldoen.
Maar juist méér jezelf.
Het leven is geen sprookje
Dit verhaal eindigt niet met “ze leefden nog lang en gelukkig”.
Ons huwelijk strandde.
Maar naast ouders van onze kinderen zijn we ook vrienden gebleven.
En misschien is dat wel een andere vorm van geluk.
Het soort geluk dat niet draait om perfectie, maar om groei, vergeving en de moed om te worden wie je bedoeld bent te zijn.
Voel jij dat het tijd is om weer wat dichter bij jezelf te komen?
Herken jij jezelf in dit verhaal? Zit je in een periode van burn-out, verlies, een scheiding en voel je dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt?
▶️ Wat kan ik voor je betekenen?
Heb je behoefte aan persoonlijke begeleiding of wil je me wat vragen? Boek een gratis kennismakingsgesprek via deze link.
Tijdens een vrijblijvende (online) sessie of een telefoongesprek van 15 – 30 minuten kijken we samen naar waar jij nu staat en wat je nodig hebt om dichter bij jezelf te komen.
▶️ Of download mijn gratis E-book: ‘jezelf terugvinden (in je relatie)‘
Met 4 stappen om vandaag al te zetten naar een krachtiger en authentieker leven. Anderen zeggen hierover dat het persoonlijk, verdiepend en praktisch is. En perfect voor vrouwen die voelen dat het tijd is voor verandering.
Dit zijn twee kleine – maar krachtige – stapjes die je tot niets verplichten maar altijd iets in gang zetten.
Vind je dit artikel waardevol en denk je dat anderen er ook wat aan kunnen hebben? Delen kan via de social media knoppen rechts. Superfijn als je dat wilt doen! 🙏